غزل شماره ۵۰ حافظ
به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

غزل شماره ۵۰ حافظ  به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است

گرت ز دست برآید مراد خاطر ما

به دست باش که خیری به جای خویشتن است

به جانت ای بت شیرین دهن که همچون شمع

شبان تیره مرادم فنای خویشتن است

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل

مکن که آن گل خندان برای خویشتن است

به مشک چین و چگل نیست بوی گل محتاج

که نافه‌هاش ز بند قبای خویشتن است

مرو به خانه ارباب بی‌مروت دهر

که گنج عافیتت در سرای خویشتن است

بسوخت حافظ و در شرط عشقبازی او

هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است

غزل شماره ۵۰ حافظ | به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نام شعر : غزل شماره ۵۰ حافظ | به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
نام شاعر : حافظ شیرازی
نام ناشر : یک هزار
یک هزار
این شعر توسط : در تاریخ : در وب سایت ثبت و در تاریخ : جولای , 2020 مورد ویرایش قرار گرفت